Το πιο σοβαρό έγκλημα σήμερα είναι να μην έχει κάποιος το “γνώθεις αυτόν” ή η υποκρισία του δήθεν “αδιάφθορου.”
Όταν η “καταπιεστική εξουσία” κάνει κάτι καλό ή τουλάχιστον προσπαθεί, στην 1η περίπτωση αγνοείται και στην 2η χλευάζεται. Οπότε γιατί ο κάθε ηγέτης κάτω από αυτές τις συνθήκες “να βγάλει το φίδι από την τρύπα”; Και μάλιστα ένα φίδι το οποίο όλοι μαζί δημιουργήσαμε;
Ο οποιοσδήποτε τίμιος με τον εαυτό του θα παραδεχόταν ότι περίπου τα ίδια θα έκανε στην θέση του οποιοδήποτε ηγέτη, όπως και τα κάνουμε ήδη στην καθημερινή μας ζωή με τους άλλους … Ακόμη και η ιστορία το δείχνει αυτό … ξανά και ξανά …. και ξανά …
Η κάθε “καταπιεστική εξουσία” υποστηρίζεται πάντα από τον λαό, τους πολλούς, αυτό πάντα ήταν η αλήθεια, αλλά σήμερα είναι φως-φανάρι μιας και οι πιο πολλές κυβερνήσεις παίρνουν την διακυβέρνηση μιας χώρας με δημοκρατικές διαδικασίες. Αλλά ούτε αυτό έχει πια σημασία … ακόμη είμαστε “οι εκμεταλλευόμενοι“, και έτσι βεβαίως την επόμενη μέρα των εκλογών όλοι μπαίνουμε ξανά στους αιώνιους ρόλους μας, τους κατήγορους και κατηγορημένους. Δεν έχει σημασία ποια είναι η κυβέρνηση, εμείς “το βιολί μας” …
Εμείς τους κάνουμε έτσι αγαπητοί … εμείς … και το θλιβερό είναι ότι το ξέρουμε, γιατί είναι τόσο τραγικά ολοφάνερο. Αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, και σαν μικρά παιδάκια παίζουμε το θέατρο των “κατηγορώ” και “παίζω” με τις ταμπέλες του τι είναι ο ένας και τι είναι ο άλλος … αναρχικός, φασίστας, μπάτσος, καπιταλιστής, κομμουνιστής; … Και έτσι έχουμε την “εύκολη λύση” της ταμπέλας, που μας απαλλάσσει από τις βαθιές αναλύσεις και δικαιολογεί τις κάθε είδους πράξεις μας, όσο ακραίες και αν είναι …
Όμως τώρα οι σημαντικές ερωτήσεις είναι άλλες …
Πότε θα μάθουμε από την ιστορία;
Πότε θα την ερμηνεύσουμε με ένα τρόπο ώστε να διδαχθούμε το απλό μάθημα της συνεργασίας και του ότι όλοι κατά βάθος είμαστε ίδιοι;
Πότε θα πάψουμε να επαναλαμβάνουμε την τραγική μας ιστορία;
Το ότι δεν μαθαίνουμε από την ιστορία και συνεχίζουμε αδιάκοπα να κατηγορούμε αντί να συνεργαζόμαστε δείχνει τον παραλογισμό όλων μας …
Και αυτό είναι το θλιβερό και τραγικό θέατρο του παραλόγου που έχει καταντήσει ο κόσμος μας σήμερα …